தடாகம் ஒலிக்கிறது

  தமிழ்க்கோட்டம்.

____________________________

கல்லாடன்.

"தாமரைப்பூத்த தடாகமடா..."

இசைப்பேரரசு தண்டபாணி தேசிகரின் 

தமிழ்த்தேன்குரல் தெறிக்கவிடும்

திராவிட மகரந்தங்கள்

இந்தியா முழுவதும்

மானிட அறம் பாடட்டும்.

ஆரியத்தின்

அரிதார சூழ்ச்சிகளும்

மானிடத்தைக்கருவறுக்கும் 

அத்துமீறல்களும் அடாவடிகளும்

அழிந்தொழியட்டும்.

பளிங்கு நீரன்ன மனங்களின்

வெள்ளத்தனைய மலர் நீட்டம்

தமிழ்க்கோட்டம் அமைக்கட்டும்.

பகுத்துண்டு பல்லுயிர் ஓம்புதல் 

நூலோர் தொகுத்தவற்றுள் எல்லாம் தலை

என்று நாம் தெளிந்த பின்

முறுக்கு நூல் வர்ணத்து 

முடக்கு வாத பேதங்கள் 

முற்றாக ஒழிந்திடவே

அந்த தடாகம் ஒலிக்கிறது

தடங்கல்கள் யாவும் தவிடு பொடி!

_______________________________

ஒன்றுமில்லை

 ஒன்றுமில்லை

______________________________________________

கல்லாடன்.

விரீர் என்று

வீடு திறந்து கிடந்தது.

நாள் பட்ட தூசிகளின் படலம்

ஏதோ ஒரு அழுக்கு கம்பளம் 

விரித்தாற்போல் கட்டி தட்டியிருந்தது.

பொருட்கள் வைத்தது வைத்தபடியே 

இருந்தன.

அப்போது தான் ஹேங்கரில் மாட்டிய‌

சட்டை சரியாக மாட்டாமல்

ஒரு பிணம் போல் தொங்கிக்கிடந்தது.

ஒலி அடங்கிய வீட்டில்

இனம் தெரியாத செவிப்புலன்கள் நழுவிய‌

கிரீச்சுகள் கேட்டன.

சுவர்க்கோழிகளும் கூப்பிட்டன.

யாரும் வீட்டில் இல்லை.

மவுனம் என்ற அரக்கன்

மவுனமாக அந்த சோபாவில் 

உட்கார்ந்தது போல் இருந்தது.

பீரோக்கள் கூட திறக்கப்படவில்லை.

உடைக்கப்படவில்லை.

அந்த குடும்பத்தவர்களின்

புகைப்படங்கள் சுவர் முழுவதும்

அப்பிக்கிடந்தன.

எல்லோரும் அங்கே கூடி அமர்ந்து

சள சளப்பது போல்

ஒரு பிம்பம் அல்லது நிழல்.

புழக்கடைக் கதவுகளும் திறந்தே கிடந்தன.

படுக்கை அறையில்

தலையணைகள் மட்டுமே

கட்டிப்புரண்டு கிடந்தன.

சன்னல்கள் இமைவிரிய 

முண்டைக்கண் துருத்தி 

எட்டிப்பார்ப்பது போல்

திறந்தே கிடந்தன.

நாலைந்து ஊசிக்குருவிகள்

சிரிச் சிரிச் என்று

ஒரு இனிமையை 

இசை அமைத்துக் கொண்டிருந்தன.

அடுப்படியில்

காய்கறிகள் இறைந்து கிடந்தன.

அரிசி டப்பா சீனி பாட்டில்

காப்பிப் பொடி பாட்டில் எல்லாம்

மவுனமாய்

கொலு வைத்துக்கொண்டிருந்தன.

கிருஷ்ணன் 

மரக்கிளையில் உட்கார்ந்து கொண்டு

கோபிகைகளின் புடவைகளை

சுருட்டி வைத்துக்கொள்ள 

கோபிகைகள் நீர் மட்டத்தில்

அமிழ்ந்தும் அமிழாமலும்

கைகள் உயர்த்திய படியே

ஆனால் ஒரு நிசப்தமான‌

நிலையில் நின்று கொண்டிருப்பதாய்

ரவிவர்மா வரைந்திருப்பாரே

அது தான்

அங்கே உருவெளித்தோற்றம் 

காட்டியது.

ஒரு சர்வாதிகாரம்

இப்படித்தான்

ஜனநாயகத்தை

சுருட்டி வைத்துக் கொண்டு

போக்கு காட்டுமோ?

என்ன நடந்தது?

அந்த வீட்டில்.

அருகில் விசாரித்ததில் ஒன்றுமே

தெரியவில்லை.

ஆனால் 

மனிதம் எனும்  மாண்பு 

அங்கு தோலுரிந்து துகிலுரிந்து

எல்லாம் இழந்து ஒரு கொடூரத்தீயை

எரிய விட்டுக்கொண்டிருக்கிறது

என்பது மட்டும்

கிராஃபிக்ஸாய் 

காட்டிக்கொண்டே இருக்கிறது.

எல்லாம் முடிந்த காட்சியா?

இனிமேல் தான்

எல்லாம் துவங்கப்போகிறது

என்ற காட்சியா?

அரசியல் வக்கிரங்கள்

என்னென்னவோ "ஹோலோ கிராஃபிக்ஸ்"

காட்டலாம்.

போகட்டும்.

ஒன்றுமில்லை.

அங்கே ஏலியன்கள் இருக்கின்றன‌

என்று சொல்லிக்கொள்வோம்.

___________________________________________________________

மான் தோலை விட்டு ....

 தியானம்

__________________________________________

கல்லாடன்.

கண்ணை மூடிக்கொண்டாய்.

மூக்குத்துளைகளை

விரற்பிடிக்குள்

பிடித்து பிடித்து

வீணை மீட்டினாய்.

ஏதோ குண்டலினி அண்டலினி என்று

ஸ்லோகங்களை அடுக்கிக்கொண்டு

சிதைகளை அடுக்கிக்கொள்ளாமல்

ஒரு உள் தகனத்துக்கு

தயார் ஆகினாய்.

எங்கோ

பில்லியன் ஒளியாண்டுகள் தூரம்

தாண்டி நிற்கும்

அந்த பரஞ்சோதியைக்கூட‌

கொக்கிப்போட்டு

இழுத்துக்கொள்ளலாம் என்றெல்லாம்

சொற்பொழிவுகளை தயார் செய்து

எழுத்திக்கொடுத்த‌

அந்த பி ஹெச் டி காரர்களின்

காகிதங்களும் கையில் ரெடி தான்.

இதுவும் ஆத்மீகத்தின் 

ஒரு குவாண்டம் என்டாங்கில்மென்ட் தான்

என்று பரபரப்போடு கூறுவாய்.

வாயில் ஈ நுழைவது தெரியாமல்

கேட்பவர்கள் உறைந்து போவார்கள்.

சொற்களின் குடலையெல்லாம்

உருவியெடுத்து

பொய்மை மசாலாக்கள் சேர்த்து

அவதார ஆவேசங்களோடு

சுடச் சுட அப்புறம்

நீ பிதற்றும்

சொல்லாடல்களை

ஒத்திகை பார்க்கும்

உள் அரங்கக்கூடாரத்தில் மூடிக்கொண்டு

முனகிக்கொண்டிருக்கிறாய்

சத்தங்கள் எல்லாம் வெந்து அவிந்து போன‌

நிலையில்...

நீ என்ன சொல்ல வருகிறாய்?

நீ இன்னும் உன் ஓர்மைக்குள்

பிடித்துக்கொள்ளவே இல்லையே.

நான் இல்லை இல்லை என்று

எத்தனையோ முறைகள்

மவுனமாய் உனக்குச்சொல்லியும்

அந்த இல்லாத உண்மையை 

நீ இன்னும் 

தேடவே இல்லையே.

மீண்டும் மீண்டும்

பொய்மை வலை பின்னி

இந்த வெறுமையை பிடித்து விட்டேன்

என்று

பாஷ்யங்களின் எக்காளம் ஊதுவதற்கு

கன்னம் புடைத்து

கண்ணீர் பெருக்கிக்கொண்டிருந்தது போதும்.

முதலையிடம் கடன் வாங்கிய கண்ணீரை

முதலையிடமே கொடுத்து விட்டு

எழுந்து போ...

ஒரு கேளா ஒலி எனும் ஒரு அல்ட்ரா சானிக்ஸ்ல்

கடவுள் 

விரட்டியது உணர்ந்து

மான் தோலை விட்டு 

அவர் எழுந்துகொள்கிறார்.

________________________________________________________________

கல்லாடன்.

 கவிப்பேரரசு அவர்களே

_______________________________________

கல்லாடன்.

கவிப்பேரரசு அவர்களே!

மரபுச்செய்யுள் எனும்

மணி மண்டபத்தில்

கவிதைகள் 

சிறைவைக்கப்பட்டிருந்த‌

காலம் ஒன்று உண்டு.

எதுகை போனை என்பது

வெறும் பூட்டு சாவிகள் இல்லை.

தமிழின் வைரச்சொற்களுக்கு

பட்டை தீட்டுவதும் 

அவையே தான்.

கரு தரித்து உரு தரித்து

வந்த தமிழ்ச்சொல்

தான் வழிந்த தடம் யாவும்

தேனாறுகளாய்

பாய்மம் பெறும்

பான்மையோடு பால் வார்த்த‌

சொல் நிலவுகள் உலவும்

பொன் முற்றங்களே

புதுக்கவிதைகள் ஆயின.

சுட்டெரிக்கும் அறச்சீற்றம் கூட‌

அந்த முற்றங்களில்

முகம் காட்டி

மானுடம் பூசிய‌

புதுத்தமிழ் வானங்கள்

அங்கே குமிழியிட்டன.

புதுக்கவிதைகள்

செய்யுட்களில் 

நுரைக்கோட்டை கட்டிக்கிடந்து

புலப்படாத நூற்றாண்டுகளில்

பனை ஓலைக்கீறல்களில் கூட‌

புதுக்கவிதை சிற்பம் செதுக்கியது.

குறுந்தொகையில் 

அப்படி ஒரு சொற்சிதறல்

"கல் பொரு சிறு நுரை"...

காதலின் இன்பம் 

பிரிவின் துன்பத்துள் தான்

சுடர்ந்து சுடர்ந்து 

இன்று வரை 

வெளிச்சம் காட்டிக்கொண்டே

இருக்கிறது.

இந்த சொல்லாடலே 

அந்தப்புலவனுக்கு பெயர் சூட்டியது

"கல் பொரு சிறு நுரையார்"

கவிப்பேரரசு வைரமுத்து அவர்களே!

உங்கள் ஒரு சொல் 

இன்னொரு சொல்லை காதலிக்கும்.

வைரங்கள் வைரங்களை

கட்டியணைக்கும்

கதகதப்பில் கூட‌

காதலின் "கல் பாக்கங்கள்"

கூடு கட்டிக்கொண்டிருக்கும்

இனிய ஆவேசங்களில் உங்கள்

ஆற்றல்களின் மனப்பீலிகள்

கற்பனை அலை விரிக்கும்.

போகட்டும் 

மிகவும் குறுகிப்பொன‌

இந்த உலகத்தைத்தூக்கி

குப்பையில் போடுங்கள்.

அந்த நோபல் பரிசுகளின்

தூசு துரும்புகளால்

மாசு பட்டுப்போக வேண்டாம்

உங்கள் 

கணியன் பூங்குன்ற 

பனை நுங்கு மென்மைத்

தமிழ் இனிமைப் பாட்டுகள்.

_________________________________________

சாய்வு நாற்காலியில் ஒரு ஏக்கம்.

சாய்வு நாற்காலியில் ஒரு ஏக்கம்.

-------------------------------------------------------

விடியன் 

ஊசியில் நூல் கோர்க்க 

முடியவில்லை.

கண்ணும் கையும் 

ஒத்துழைக்க வில்லை.

இந்த மாபெரும்  

வானக்கிழிசலை  

எப்போது தைத்து முடிப்பது?

--------------------------------------------------------

வார் ரூம்

வார் ரூம்

‍‍‍‍_____________________________________

கல்லாடன்

  

ஒரு முதுகெலும்பை

படைத்து வைத்துக் கொண்டு

நிமிர்ந்து நிற்பதாய்

டிங்கரிங் செய்து கொண்டிருக்கும்

முட்டாளே!

இப்போது பார்..

சைத்தான் கர்ஜித்தான்.

கடவுளை சவாலுக்கு அழைத்தான்.

மூளைக்குள் கடவுளாய் புகுந்து

பக்தியாய் சகதியாய் சாதிகளாய்

சாக்கடையாய் 

சிந்தனைகள் அற்ற 

முடை நாற்றமெடுத்த 

உலகம் ஆக்கினான்.

இறுதியில் நாடகம் முடிந்து

இருவரும் அந்த க்ரீன் ரூமுக்குள்

கை குலுக்கிக்கொண்டே

நுழைந்தார்கள்.

அறிவு கல்லறைக்குள் படுத்துக்கொண்டது.

மனிதம் மழுங்கிப்போனது.

மதம் தூவியது எங்கும்

மரணத்தின் விதைகளை.

______________________________________________

அகழ்நானூறு‍ 75"

 

அகழ்நானூறு‍  75"

‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍_________________________________________________

சொற்கீரன்

(அகநானூறு பாடல் 186..புலவர் தெரியவில்லை)

கல்லூற்று கலித்தநீர் கவிழ்த்த கை

நீடு வாங்கி மருப்பு பொருதிற‌ங்கும்

மல்லல் மழகளிறு பிடி யுண்ண 

நீர் வார்க்கும் கற்சுரம் கனைகுரல்

தழல் சடை வெண்வெயில் ஞாயிற்றின்

நீடூழி முள்ளிய பரந்தலை ஒரு கண்

நிழல் பார்த்து ஏங்கி நடுக்குறும் ஆறும்

அடு கடாம் நீந்தல் யாவும் பொருட்டறன்று.

பொருள்வயின் தேட்டை பொரி பரல் இடற‌

பொலங்கிளர் அவள் முகத்து மைவிழி படுப்ப‌

ஓர்ந்து உய்த்து நீள் அத்தம் அவண் நண்ணி

வேனில் ஓதியும் நிறம் பெயர்த்து வெரீஇ

யாஅம் ஏறியபின் பாண்யாழ் ஆங்கு 

பாலை இன் பண் பனி இசைபருகிக்

கிடத்தலின் நயமும் நனி கண்டு ஏகும்

தலைவன் ஊரும் பொள்ளா வெள்ளிடை

அவள் செஞ்சீறடி பளிங்கின் தோற்றும்

கல்லென் ஆறும் அவன் களி கூட்டும்.

_________________________________________________________